Wilders’ spagaat

28 juli 2011

Vandaag plaatste de Volkskrant een artikel over de houdbaarheid van Wilders’ strategie van schaarste, nu hij onder vuur ligt sinds het bleek dat terrorist Anders Breivik in Noorwegen mede geïnspireerd was door het gedachtegoed van de PVV. Voor dit artikel vroeg de Volkskrant onder andere aan mij hoe hij deze penibele situatie aanpakt en of hij zijn imago weer onder controle gaat krijgen.


Geniale strategie van schaarste keert zich nu keihard tegen Wilders

DEN HAAG – Geert Wilders reageert ‘als een kat in het nauw’. Tofik Dibi (GroenLinks) reageert nogal laconiek op het furieuze bericht dat de leider van de PVV woensdag op Twitter zette. ‘Linksigen als Cohen en Dibi proberen nu politiek slaatje te slaan uit massamoord. Ranzig.’


Het is het derde korte bericht dat Wilders de wereld instuurde sinds de terreur van Anders Behring Breivik afgelopen vrijdag in Noorwegen. De PVV blijft zichzelf, is de boodschap nu. ‘Inhoudelijk en ook wat betreft toon.’ Interviews geeft hij niet, verzoeken blijven onbeantwoord. Wilders kiest zoals altijd zijn eigen moment.


Toch is de roep om uitleg groot, met de uitdrukkelijke toevoeging dat niemand Wilders expliciet als schuldige aanwijst. Dat geluid komt niet alleen maar vanuit de’ linksige’ hoek, zoals de PVV nu beweert. Ronald Buijt, gemeenteraadslid voor Leefbaar Rotterdam, pleitte in NRC Handelsblad voor een persconferentie van Wilders. Niet om ‘de hongerige linkse wolven’ te bedienen, wel om uit te leggen wat ‘de geweld afzwerende Wilders verstaat onder de totale oorlog die de multiculturele elites tegen de bevolking voeren’.


Ook de rechts-conservatieve denker Bart Jan Spruyt, voorzitter van de Edmund Burke Stichting en in het begin nauw betrokken bij de Groep Wilders, liet van zich horen. ‘Wilders moet uitleggen waarom hij die apocalyptische sfeer heeft opgeroepen. Hij moet zich distantiëren van dat beeld.’


Voor het eerst sinds de oprichting van de PVV lijkt Wilders in de defensieve hoek te zitten. Dat is nieuw. Wilders zit doorgaans vol in de aanval en komt daar meestal mee weg, ook als Kamerleden van hem in opspraak raken. Nu probeert hij het weer. In zijn verweer fulmineert hij per Twitter tegen GroenLinkser Dibi en PvdA-leider Job Cohen.


Dibi vroeg kondigde dinsdag een debat aan over ‘het kanaliseren van de woede’. ‘Ik zal de PVV nooit de schuld geven. Nederland en de PVV kwamen wel vaak voor in het manifest van Breivik. Dat kun je niet weggummen.’ Cohen noemde het ‘heel verstandig’ als politici hun woorden matigden. Hij benadrukte dat Wilders niet verantwoordelijk is voor de terreur in Noorwegen.


Toch ziet Wilders hem als linkse zondebok die misbruik zou maken van de situatie. ‘Meer dan tachtig sociaal-democraten zijn gedood’, zegt politicoloog André Krouwel van de Vrije Universiteit in Amsterdam. ‘En toch zet Wilders zichzelf als slachtoffer neer!’ Die strategie noemt hij ‘geniaal’. ‘De hele goegemeente trapt er al sinds 2005 in. Wilders stuurt ’s morgens een tweet. Iedereen analyseert dat de hele dag in de media en hij zegt zelf verder helemaal niets.’


Het is de tactiek van de schaarste. ‘Wilders kiest zijn eigen moment om te zenden’, zegt taalstrateeg Sarah Gagestein die is gespecialiseerd in de retoriek van Wilders. ‘Hij reageert nooit spontaan, alles is van tevoren bedacht.’ Zo ook de verklaring, een paar alinea’s, die de PVV’er dinsdag per mail naar de pers verzond. ‘Hij noemt de naam Breivik daarin niet. Dat is een Amerikaanse truc. Juist degene met wie je niet vergeleken wilt worden, noem je niet. Dat creëert vanzelf afstand. Daar is heel goed over nagedacht.’


Wilders vertrouwt in zijn mediastrategie op huisideoloog en Kamerlid Martin Bosma. Samen hebben zij de strategie van de schaarste uitgezet. Journalisten zo weinig mogelijk geven, is het credo. En als Wilders dan een tweet (140 tekens) of persbericht stuurt, wordt die boodschap direct door alle media integraal overgenomen. ‘Die strategie werkt’, stelt Peter Vasterman van de Universiteit van Amsterdam. ‘Bij schaarste wil iedereen het geluid van het orakel hebben.’


Toch kan het bloedbad in Noorwegen een ommekeer veroorzaken, zegt hij. ‘Het is de eerste keer dat vanuit nieuw rechts zo’n aanslag is gepleegd, met duidelijke politieke en ideologische motieven. We gaan een nieuwe fase in, misschien net zoals na de aanslagen van 11 september. Dit kan wel eens een sleutelmoment worden in het debat.’


Roderik van Grieken, directeur van het Nederlands Debat Instituut, moet nog maar zien of Oslo aan Wilders blijft kleven. ‘Hij steekt vaak retorisch met kop en schouders boven de rest uit.’ De strategie van schaarste noemt hij ‘briljant’ vanuit retorisch perspectief, maar ‘dodelijk’ voor het publieke debat. ‘Er komt een moment dat zijn eigen achterban het niet meer pikt en een verhaal wil horen.’


Nu is dat moment er nog niet, denkt hij. ‘Voor een groot deel bepalen de media dat. Als naast de Volkskrant ook De Telegraaf roept dat hij meer moet vertellen, kan dat veranderen. Als dat niet gebeurt, waait het over. Dibi ziet echter wel al de verandering. ‘De tweet is typisch links bashen zoals we dat van hem kennen. Maar hij is nu in paniek. Hij kan tien tweets per dag sturen, wekenlang. Maar het zal nooit de aandacht afleiden van zijn eigen verantwoordelijkheid.’

Deel dit artikel:

Andere artikelen

1 september 2026
Er werd de afgelopen dagen achter de schermen in Den Haag weer flink geknokt. Niet alleen om de inhoud van de begroting, maar ook om de beeldvorming daaromheen. Minderheidscoalitiepartners VVD, D66 en CDA waren het namelijk niet bepaald met elkaar eens. En dan wordt het vraagstuk ineens tweeledig: wat gaan we doen en hoe wordt deze 'handreiking' geframed in de buitenwereld? Wie wint en wie verliest? Ik analyseer in dit artikel de framingdynamiek. Zonder inhoud kan het alleen over het beeld gaan We weten nog weinig over de inhoud van de afspraken. Dat gaat eerst langs de Raad van State. Voor de media (en voor ons) blijft er dan niets anders over dan doorpraten over hoe de verhoudingen in de coalitie ervoor staan. Dat verdient meteen een kleine time-out, want wie de inleiding van dit artikel herleest, ziet dat ik zelf ook een duit in het zakje doe. Door strijdmetaforen (geknokt, winnaars & verliezers) en door te herhalen dat er sprake zou zijn van een handreiking, geef ik je als lezer een kader mee dat allesbehalve kleurloos is. Taal is nu eenmaal nooit neutraal. Dus laten we kijken hoe de media over dit nieuwsfeit berichten. Omdat het nog niet over de inhoud kan gaan, verschuift de berichtgeving automatisch naar het proces als een soort horse race journalism. Welke frames levert dat op? De afdronk: onderhandelen met pijn, moeite en schijnresultaat Media zijn niet mals. De Volkskrant kopt: 'Coalitie sluit begrotingsakkoord met zichzelf, maar oppositie wacht af'. In de inleiding schrijven ze verder: ' Alle geforceerde opgewektheid voor de tv-camera's kon niet verhelen dat tijdens het overleg op Heinens ministerie de messen op tafel lagen'. De Telegraaf is iets milder: 'Kras op blazoen minderheidskabinet na moeizame Prinsjesdag-deal' , koppen ze. Het AD gebruikt een aardige vergelijking om het proces te duiden: 'Een compleet debacle is afgewend, het is een fotofinish geworden'. Qua framing lijken media behoorlijk eensgezind: het rommelt in het kabinet en daarmee maken ze hun lastige positie alleen maar lastiger. Maar daarmee is de kous nog niet af. Wat alle media er namelijk bij vermelden, is dat dit akkoord er eigenlijk al veel eerder had moeten liggen. Met een minderheidskabinet moet je aankloppen bij de oppositie om je plannen uitgevoerd te krijgen en dat proces had dus sneller kunnen verlopen. Oftewel: een pijnlijke vertraging die de onderhandelingspositie met de oppositie ondermijnt. Hoe framen de hoofdrolspelers het zelf? Wat zet je tegenover deze strijdretoriek? In de reacties van de betrokkenen zie je twee strategieën terug. De eerste is reframen. Dat doen Jetten (D66) en Heinen (VVD). Jetten spreekt van 'een beetje wrijving' . Hij gaat dus deels mee in het beeld van strijd, maar buigt de conclusie om: wrijving geeft juist glans. Oftewel, stevig onderhandelen is goed, zolang je eruit komt. Wel doet hij een mea culpa over hoe dit eruit heeft gezien voor de buitenwereld: 'We gaan nog lessen trekken en kijken hoe het de volgende keer strakker kan'. Eelco Heinen gaat nog een stap verder in zijn reframe: ' Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht, omdat je elkaar in die nachten met pittige discussies veel beter leert kennen. Ik denk dat dit het team nog sterker heeft gemaakt'. Het was dus juist goed dat het zo ging, aldus de minister van Financiën. Beide heren kiezen er niet voor om het conflict te ontkennen, maar om het in een nieuw daglicht te plaatsen. De tweede strategie is de aandacht verleggen. CDA-leider Bontenbal legt de focus op het doel van de onderhandelingen: dat was om tot 'een goede handreiking naar de oppositie te komen. Ik denk dat dat gelukt is' . Deze strategie werkt vaak goed, omdat het brein aandacht geeft aan wat op dat moment concreet wordt benoemd. Maar de slimme zet van Bontenbal wordt niet beloond. Terwijl ik dit artikel schrijf, wordt duidelijk dat een deel van de plannen is gelekt. Belangrijke oppositiepartij PRO laat daarover meteen weten: 'totaal niet onder de indruk'. De strijd om het framen van deze begrotingsdeal is nog maar net begonnen. De messen worden geslepen voor de Algemene Beschouwingen volgende week.
16 juni 2026
Het wordt me vaak gevraagd: hoe authentiek ben je nog als je een hele framingstrategie voorbereidt bij een ontwikkeling of rondom een bepaald thema dat je aan het hart gaat? Met name als mensen die strategie in een toespraak of presentatie gaan verwerken, voelt dit als een gevoelige kwestie. Maar is het dat ook? Dat hoeft gelukkig helemaal niet. 
6 juni 2025
Kabinet-Schoof is gevallen. De PVV stapte eruit, en daarmee kwam er abrupt een einde aan een samenwerking die in de beeldvorming vooral het label ‘moeizaam’ kreeg. Wat volgde: nieuwsbrieven en reacties van vrijwel alle partijen. Sommigen verontwaardigd, anderen opgelucht, bijna allemaal klaar om zichzelf opnieuw aan de kiezer te presenteren. In die mails zit meer dan een eerste reactie. Ze zijn het begin van een nieuw verhaal. Een poging om richting te geven aan wat er is gebeurd en vooral aan wat er nú moet gebeuren. Wie is verantwoordelijk? Wie heeft gefaald? En wie kan het land nu wél vooruithelpen?