Werkende woorden: Subsidie

18 november 2010

Het woord subsidie is een veelgehoord woord binnen politieke kringen. Van Dale zegt erover: ‘een geldelijke ondersteuning van overheidswege’. Nou heeft het woord ‘subsidie’ wel wat zwaardere connotaties gekregen dan de definitie uit het woordenboek doet vermoeden. Door het gebruiken van het woord in allerlei politieke contexten (vóór of tégen) is het een zwaar beladen woord geworden. Bijbehorende begrippen geïnitieerd door Geert Wilders, zoals Nederland-subsidieland, subsidieslurpers en miljardensubsidie laten zien dat het framen van subsidie een strijd is geworden waar een hoge prijs op staat.


Goede subsidie

Vanuit de linkse partijen is subsidie een goede manier om initiatieven die het op eigen kracht niet redden te ondersteunen. In deze bewoording (lees ook even de Van Dale definitie terug, daar lezen we een links frame in!) is subsidiëren dus het helpen bij initiatieven of burgerrechten. Initiatieven die het verdienen om te bestaan, ondanks dat ze wellicht geen geld opbrengen.


Vanuit dat idee dat zwakkeren ook bestaansrecht hebben, is het uitgeven van subsidies dus een goede zaak. Bijvoorbeeld het verschaffen van studiefinanciering, het bijdragen aan windmolenparken of het meebetalen aan culturele projecten. Valt allemaal onder het kopje ‘subsidie’. Ook het voorzien in integratiecursussen, sportclubs en voorschotten voor zelfstandig ondernemers of publieke omroepen. Het woord subsidie is een parapluterm, waardoor het technisch gezien onmogelijk is om pontificaal vóór of tégen subsidies te zijn. Het ligt er nogal aan over wat voor subsidie het gaat en wat de gedachte er achter is.

Slechte subsidie

Het woord subsidieslurper alleen al vermoedt problemen. Het suggereert een zwart gat waar alleen maar geld in gestort wordt, zonder dat het gat ooit gevuld raakt. Het verbeeldt een gulzig iets, dat steeds om meer schreeuwt. Een begrip dat Geert Wilders hieraan koppelde is Linkse hobby. Een Linkse hobby is iets dat ‘de Nederlander kan missen als kiespijn’ en ze alleen geld kost. Linkse hobby’s zijn subsidieslurpers pur sang. Subsidie equals verspilling. Dat de PVV boeren en vissers wil ondersteunen, is dan ook het in standhouden van traditie en géén subsidie (?).


De VVD stelt te willen ‘snoeien in het woud van subsidies’. Ook een beeld waarbij een totaal uit de hand gegroeide klimop achterin de tuin nu eindelijk eens aangepakt gaat worden. Je wil er vanaf, omdat het de hele tuin overgroeit. Ook spreekt de VVD over ‘onrendabele subsidies’, waarmee gesuggereerd wordt dat subsidies in zekere zin rendabel behoren te zijn. Dit is precies het onderscheid wat de VVD maakt: subsidies kunnen zinvol zijn, zolang ze op termijn gaan opleveren. Zo kunnen ze zich afkeren van het woud, maar sommige individuele bosbewoners koesteren.

Nieuwe subsidietaal

Dankzij de inspanningen van de verschillende partijen, is het woord subsidie dus behoorlijk gekleurd geraakt. De één vindt het een goede zaak en de ander vindt het een Linkse hobby. Nu lijkt het erop dat de negatieve gevoelens steeds beter plakken dan de positieve. We hoorden onlangs Emile Roemer spreken over ‘villasubsidie’ (een prachtwoord voor hypotheekrente-aftrek). Een woord voor de VVD om te schuwen (zij zouden immers anders dus vóór deze villasubsidie zijn). Ondanks dat Roemer in het politieke spectrum vóór veel subsidies is, gebruikt hij het woord in het negatieve frame. Een villasubsidie is namelijk een onterecht en geldslurpend iets. Op deze manier draagt hij bij aan het versterken van de negatieve gevoelens bij het woord subsidie.


Het lijkt erop dat de strijd over subsidie dus gewonnen is door de anti-subsidie-partijen. Het negatieve frame heeft de overhand over het positieve frame. Dat betekent dat de pro-subsidie-partijen (de werkelijkheid is een stuk weerbarstiger dan zoals we het hier neerzetten natuurlijk) dus voor een dilemma staan. Proberen te reframen? Lastig. Frames zijn nogal stug en het woord subsidie is ondertussen té vervuild (denken we) om nog de handen aan vuil te maken. Ons advies? Benoem het gewoon anders. Gebruik woorden als bijdrage, investering of ondersteuning. Frame deze woorden op een positieve (en concrete!) wijze en laat ze niet afpakken. Nieuwe woorden, nieuwe kansen!

Deel dit artikel:

Andere artikelen

1 september 2026
Er werd de afgelopen dagen achter de schermen in Den Haag weer flink geknokt. Niet alleen om de inhoud van de begroting, maar ook om de beeldvorming daaromheen. Minderheidscoalitiepartners VVD, D66 en CDA waren het namelijk niet bepaald met elkaar eens. En dan wordt het vraagstuk ineens tweeledig: wat gaan we doen en hoe wordt deze 'handreiking' geframed in de buitenwereld? Wie wint en wie verliest? Ik analyseer in dit artikel de framingdynamiek. Zonder inhoud kan het alleen over het beeld gaan We weten nog weinig over de inhoud van de afspraken. Dat gaat eerst langs de Raad van State. Voor de media (en voor ons) blijft er dan niets anders over dan doorpraten over hoe de verhoudingen in de coalitie ervoor staan. Dat verdient meteen een kleine time-out, want wie de inleiding van dit artikel herleest, ziet dat ik zelf ook een duit in het zakje doe. Door strijdmetaforen (geknokt, winnaars & verliezers) en door te herhalen dat er sprake zou zijn van een handreiking, geef ik je als lezer een kader mee dat allesbehalve kleurloos is. Taal is nu eenmaal nooit neutraal. Dus laten we kijken hoe de media over dit nieuwsfeit berichten. Omdat het nog niet over de inhoud kan gaan, verschuift de berichtgeving automatisch naar het proces als een soort horse race journalism. Welke frames levert dat op? De afdronk: onderhandelen met pijn, moeite en schijnresultaat Media zijn niet mals. De Volkskrant kopt: 'Coalitie sluit begrotingsakkoord met zichzelf, maar oppositie wacht af'. In de inleiding schrijven ze verder: ' Alle geforceerde opgewektheid voor de tv-camera's kon niet verhelen dat tijdens het overleg op Heinens ministerie de messen op tafel lagen'. De Telegraaf is iets milder: 'Kras op blazoen minderheidskabinet na moeizame Prinsjesdag-deal' , koppen ze. Het AD gebruikt een aardige vergelijking om het proces te duiden: 'Een compleet debacle is afgewend, het is een fotofinish geworden'. Qua framing lijken media behoorlijk eensgezind: het rommelt in het kabinet en daarmee maken ze hun lastige positie alleen maar lastiger. Maar daarmee is de kous nog niet af. Wat alle media er namelijk bij vermelden, is dat dit akkoord er eigenlijk al veel eerder had moeten liggen. Met een minderheidskabinet moet je aankloppen bij de oppositie om je plannen uitgevoerd te krijgen en dat proces had dus sneller kunnen verlopen. Oftewel: een pijnlijke vertraging die de onderhandelingspositie met de oppositie ondermijnt. Hoe framen de hoofdrolspelers het zelf? Wat zet je tegenover deze strijdretoriek? In de reacties van de betrokkenen zie je twee strategieën terug. De eerste is reframen. Dat doen Jetten (D66) en Heinen (VVD). Jetten spreekt van 'een beetje wrijving' . Hij gaat dus deels mee in het beeld van strijd, maar buigt de conclusie om: wrijving geeft juist glans. Oftewel, stevig onderhandelen is goed, zolang je eruit komt. Wel doet hij een mea culpa over hoe dit eruit heeft gezien voor de buitenwereld: 'We gaan nog lessen trekken en kijken hoe het de volgende keer strakker kan'. Eelco Heinen gaat nog een stap verder in zijn reframe: ' Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht, omdat je elkaar in die nachten met pittige discussies veel beter leert kennen. Ik denk dat dit het team nog sterker heeft gemaakt'. Het was dus juist goed dat het zo ging, aldus de minister van Financiën. Beide heren kiezen er niet voor om het conflict te ontkennen, maar om het in een nieuw daglicht te plaatsen. De tweede strategie is de aandacht verleggen. CDA-leider Bontenbal legt de focus op het doel van de onderhandelingen: dat was om tot 'een goede handreiking naar de oppositie te komen. Ik denk dat dat gelukt is' . Deze strategie werkt vaak goed, omdat het brein aandacht geeft aan wat op dat moment concreet wordt benoemd. Maar de slimme zet van Bontenbal wordt niet beloond. Terwijl ik dit artikel schrijf, wordt duidelijk dat een deel van de plannen is gelekt. Belangrijke oppositiepartij PRO laat daarover meteen weten: 'totaal niet onder de indruk'. De strijd om het framen van deze begrotingsdeal is nog maar net begonnen. De messen worden geslepen voor de Algemene Beschouwingen volgende week.
16 juni 2026
Het wordt me vaak gevraagd: hoe authentiek ben je nog als je een hele framingstrategie voorbereidt bij een ontwikkeling of rondom een bepaald thema dat je aan het hart gaat? Met name als mensen die strategie in een toespraak of presentatie gaan verwerken, voelt dit als een gevoelige kwestie. Maar is het dat ook? Dat hoeft gelukkig helemaal niet. 
6 juni 2025
Kabinet-Schoof is gevallen. De PVV stapte eruit, en daarmee kwam er abrupt een einde aan een samenwerking die in de beeldvorming vooral het label ‘moeizaam’ kreeg. Wat volgde: nieuwsbrieven en reacties van vrijwel alle partijen. Sommigen verontwaardigd, anderen opgelucht, bijna allemaal klaar om zichzelf opnieuw aan de kiezer te presenteren. In die mails zit meer dan een eerste reactie. Ze zijn het begin van een nieuw verhaal. Een poging om richting te geven aan wat er is gebeurd en vooral aan wat er nú moet gebeuren. Wie is verantwoordelijk? Wie heeft gefaald? En wie kan het land nu wél vooruithelpen?