Framing hypotheekrenteaftrek

11 oktober 2010

De afgelopen verkiezingen stonden in het teken van bezuinigingen. Één van de inzetten bij de debatten was het al dan niet afschaffen van de geliefde/gehate hypotheekrenteaftrek. Een maatregel waar veel geld en emotie mee gemoeid gaat.


Nu de VVD en het CDA het kabinet vormen, is duidelijk dat de hypotheekrenteaftrek gehandhaafd blijft. Wat interessant blijft aan deze gesloten discussie, is de manier waarop deze gevoerd is door de politici. In het woord ‘hypotheekrenteaftrek’ zit eigenlijk al een oordeel verstopt: het is een aftrek van de rente, dus een positief iets. Daardoor staan de partijen die hier tegen zijn al op 0-1 achterstand. Hoe gaan politici hier mee om? Hoe werd deze maatregel benaderd vanuit verschillende frames? Welke gevoelens werden hiermee aangesproken? Een greep uit het aanbod:

VVD – Draagmuur van de economie

Op de website van de VVD wordt de hypotheekrenteaftrek onthaald als een ‘draagmuur van de economie’. Wie iets van klussen afweet voelt direct: zonder draagmuur geen dak boven je hoofd. De maatregel wordt op deze manier gevoelsmatig voorzien van een noodzakelijkheid, zonder het expliciet zo te noemen. Zoals de VVD het daarna ook benoemd: ‘dit slopen trekt een hoop ellende over ons land’. De focus van dit frame ligt op geld krijgen/wegnemen.

PvdA – Schuldstimulans vs. Kansenkiller

De PvdA is een stuk minder rooskleurig over de hypotheekrenteaftrek. Zij framen deze maatregel als een ‘stimulans om grote leningen aan te gaan met grote risico’s’. Daarnaast stellen ze dat het een ‘onrechtvaardige en onbegrensde subsidie op schuld’ is, omdat het grootste deel bij de hoge inkomens terecht komt en dit de starters benadeelt. Hier wordt het als kansenkiller voor minder goed bedeelden ingezet. Enerzijds dus een als-kans-vermomde-last, anderzijds een kans-alleen-voor-de-rijken (die het niet nodig hebben en de kansen voor de kansarmen onmogelijk maken).

PVV – Burgerrecht

De PVV piekert er niet over om het woord ‘subsidie’ in de mond te nemen als het om de hypotheekrenteaftrek gaat. Dat is ook logisch, want de PVV is inherent tegen ‘subsidieslurpers’ maar niet tegen de hypotheekrenteaftrek. Dit is voor de PVV een ‘burgerrecht’ en een ‘garantie van de overheid’. De overheid zou een onbetrouwbare partner blijken als dit recht werd afgepakt. Daar mag de burger niet de dupe van worden. Dit is een ijzersterk frame, omdat de PVV de maatregel bevrijdt van zijn enorme kosten (11 miljard). Het is immers een ‘recht’ dus het zou überhaupt niet ter sprake moeten staan.

GroenLinks – Oneerlijke kostenpost

GroenLinks benadert de aftrek als een ‘regeling die vooral de hoogste inkomens bevooroordeeld: oneerlijk’. Als de regeling wordt aangepast kan hij veel eerlijker worden en eerlijkere kansen bieden aan iedereen. Daarbij geeft GroenLinks aan dat deze kostenpost de kansen juist scheeftrekt in plaats van zoals het bedoeld was. Het afbouwen van deze regeling zorgt voor een eerlijkere balans op de huizenmarkt. GroenLinks spreekt dus in termen (frame) van eerlijkheid en kansen.

Hypotheekrenteaftrek: rechten, inkomsten en kansen

Het is duidelijk dat de hypotheekrenteaftrek door de verschillende partijen op een andere (voor hen functionele) manier wordt ingezet. Opvallend daarbij is dat de PvdA in een tekstje van nog geen 500 woorden wel twee frames gebruikt, wat de boodschap minder eenduidig maakt. De PVV heeft het indringendste frame, die de aftrek tot een vanzelfsprekendheid maakt. Waar de linkse partijen vooral spreken in termen van (eerlijke) kansen, gaat het bij de VVD om geld. En zo wordt door het gebruiken van verschillende frames, zo’n onderwerp ineens in een goed óf slecht daglicht gesteld. Dit is natuurlijk geen toeval, aangezien deze frames de belangen van hun achterban moeten dienen. En dat doen ze!

Deel dit artikel:

Andere artikelen

1 september 2026
Er werd de afgelopen dagen achter de schermen in Den Haag weer flink geknokt. Niet alleen om de inhoud van de begroting, maar ook om de beeldvorming daaromheen. Minderheidscoalitiepartners VVD, D66 en CDA waren het namelijk niet bepaald met elkaar eens. En dan wordt het vraagstuk ineens tweeledig: wat gaan we doen en hoe wordt deze 'handreiking' geframed in de buitenwereld? Wie wint en wie verliest? Ik analyseer in dit artikel de framingdynamiek. Zonder inhoud kan het alleen over het beeld gaan We weten nog weinig over de inhoud van de afspraken. Dat gaat eerst langs de Raad van State. Voor de media (en voor ons) blijft er dan niets anders over dan doorpraten over hoe de verhoudingen in de coalitie ervoor staan. Dat verdient meteen een kleine time-out, want wie de inleiding van dit artikel herleest, ziet dat ik zelf ook een duit in het zakje doe. Door strijdmetaforen (geknokt, winnaars & verliezers) en door te herhalen dat er sprake zou zijn van een handreiking, geef ik je als lezer een kader mee dat allesbehalve kleurloos is. Taal is nu eenmaal nooit neutraal. Dus laten we kijken hoe de media over dit nieuwsfeit berichten. Omdat het nog niet over de inhoud kan gaan, verschuift de berichtgeving automatisch naar het proces als een soort horse race journalism. Welke frames levert dat op? De afdronk: onderhandelen met pijn, moeite en schijnresultaat Media zijn niet mals. De Volkskrant kopt: 'Coalitie sluit begrotingsakkoord met zichzelf, maar oppositie wacht af'. In de inleiding schrijven ze verder: ' Alle geforceerde opgewektheid voor de tv-camera's kon niet verhelen dat tijdens het overleg op Heinens ministerie de messen op tafel lagen'. De Telegraaf is iets milder: 'Kras op blazoen minderheidskabinet na moeizame Prinsjesdag-deal' , koppen ze. Het AD gebruikt een aardige vergelijking om het proces te duiden: 'Een compleet debacle is afgewend, het is een fotofinish geworden'. Qua framing lijken media behoorlijk eensgezind: het rommelt in het kabinet en daarmee maken ze hun lastige positie alleen maar lastiger. Maar daarmee is de kous nog niet af. Wat alle media er namelijk bij vermelden, is dat dit akkoord er eigenlijk al veel eerder had moeten liggen. Met een minderheidskabinet moet je aankloppen bij de oppositie om je plannen uitgevoerd te krijgen en dat proces had dus sneller kunnen verlopen. Oftewel: een pijnlijke vertraging die de onderhandelingspositie met de oppositie ondermijnt. Hoe framen de hoofdrolspelers het zelf? Wat zet je tegenover deze strijdretoriek? In de reacties van de betrokkenen zie je twee strategieën terug. De eerste is reframen. Dat doen Jetten (D66) en Heinen (VVD). Jetten spreekt van 'een beetje wrijving' . Hij gaat dus deels mee in het beeld van strijd, maar buigt de conclusie om: wrijving geeft juist glans. Oftewel, stevig onderhandelen is goed, zolang je eruit komt. Wel doet hij een mea culpa over hoe dit eruit heeft gezien voor de buitenwereld: 'We gaan nog lessen trekken en kijken hoe het de volgende keer strakker kan'. Eelco Heinen gaat nog een stap verder in zijn reframe: ' Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht, omdat je elkaar in die nachten met pittige discussies veel beter leert kennen. Ik denk dat dit het team nog sterker heeft gemaakt'. Het was dus juist goed dat het zo ging, aldus de minister van Financiën. Beide heren kiezen er niet voor om het conflict te ontkennen, maar om het in een nieuw daglicht te plaatsen. De tweede strategie is de aandacht verleggen. CDA-leider Bontenbal legt de focus op het doel van de onderhandelingen: dat was om tot 'een goede handreiking naar de oppositie te komen. Ik denk dat dat gelukt is' . Deze strategie werkt vaak goed, omdat het brein aandacht geeft aan wat op dat moment concreet wordt benoemd. Maar de slimme zet van Bontenbal wordt niet beloond. Terwijl ik dit artikel schrijf, wordt duidelijk dat een deel van de plannen is gelekt. Belangrijke oppositiepartij PRO laat daarover meteen weten: 'totaal niet onder de indruk'. De strijd om het framen van deze begrotingsdeal is nog maar net begonnen. De messen worden geslepen voor de Algemene Beschouwingen volgende week.
16 juni 2026
Het wordt me vaak gevraagd: hoe authentiek ben je nog als je een hele framingstrategie voorbereidt bij een ontwikkeling of rondom een bepaald thema dat je aan het hart gaat? Met name als mensen die strategie in een toespraak of presentatie gaan verwerken, voelt dit als een gevoelige kwestie. Maar is het dat ook? Dat hoeft gelukkig helemaal niet. 
6 juni 2025
Kabinet-Schoof is gevallen. De PVV stapte eruit, en daarmee kwam er abrupt een einde aan een samenwerking die in de beeldvorming vooral het label ‘moeizaam’ kreeg. Wat volgde: nieuwsbrieven en reacties van vrijwel alle partijen. Sommigen verontwaardigd, anderen opgelucht, bijna allemaal klaar om zichzelf opnieuw aan de kiezer te presenteren. In die mails zit meer dan een eerste reactie. Ze zijn het begin van een nieuw verhaal. Een poging om richting te geven aan wat er is gebeurd en vooral aan wat er nú moet gebeuren. Wie is verantwoordelijk? Wie heeft gefaald? En wie kan het land nu wél vooruithelpen?