Vier redenen waarom jij de sportschool nog niet hebt opgezegd
8 augustus 2022
Zeg het eens eerlijk, heb je een abonnement op een sportschool waar je stiekem nooit komt? Of misschien een andere abonnementsservice met een flinke laag stof erop? Maar zit die maandelijkse afschrijving die erbij komt kijken je toch wel een beetje dwars? Balen! Maar in dit artikel leggen we je graag uit waarom dit je overkomt. En vooral: dat het echt niet helemaal je eigen schuld is. Dat komt omdat zo’n abonnement ontworpen is om je wél te laten betalen, maar niét te laten komen.
Fijn brein, maar niet altijd
Om te snappen hoe je een service ontwerpt waar mensen wel voor betalen, zonder dat ze er gebruik van maken, moeten we even in het brein duiken. We zitten vaak vol goede voornemens: ‘Ik wil fit worden’. Een goed functionerend brein beredeneert dan: ‘Oké, dan moet je daar wel wat voor doen’, en zo komen we vanzelf bij de sportschool uit. Tot zover: volstrekt logisch. Maar nu komt het wat minder logische deel van het brein aan zet. In de eerste plaats zit er een groot gat tussen onze voornemens en wat we daadwerkelijk doen. Dat geldt vaak en eigenlijk voor iedereen. Dit wordt de ‘intention-action-gap’ genoemd in de gedragswetenschappen. We zien het haarscherp voor ons: sportbroek aan en gaan. Pas achteraf lukt het om te zien: we waren misschien wat overoptimistisch over hoeveel tijd we daadwerkelijk konden vrijmaken naast onze drukke banen en gezinsleven. Ergens is het goed, zo’n overoptimistisch brein, want anders zouden we nooit nieuwe dingen proberen. Maar het zorgt er in de praktijk helaas wel voor dat dingen niet altijd daadwerkelijk van de grond komen.
Persuasief design vanuit de sportschool
Na een tijdje van niet-sporten begint ons initiële optimistische brein toch een andere conclusie te trekken: ‘helaas pindakaas; dit gaat niks worden’. En precies daarom hebben sportscholen een aantal onbewuste breinregels voor zich ingezet. Tenminste deze vier kom je vaak tegen (en werden verzameld & geanalyseerd door onderzoeker Jodi N. Beggs in het boek ‘Nudge Theory in Action’):
- Verliespijn minimaliseren. Mensen hebben een aversie tegen verlies. Betalen voor iets wat je niet gebruikt, doet pijn. Daarom proberen sportscholen de maandelijkse kosten zo laag mogelijk te houden. Hoe lager de kosten, hoe minder het voor jou de moeite voelt om het op te zeggen omdat je ‘verliespijn’ meevalt als je er eigenlijk geen gebruik van maakt.
- Afwezigheid van ‘afrekenpijn’. Is het je überhaupt niet opgevallen op je rekening dat het maandelijkse abonnement werd afgeschreven? Dan is de kans zelfs nóg groter dat je het niet opzegt. Maandelijks contant aftikken doet ons veel meer pijn dan een abstracte afschrijving. Precies daarom pinnen sommige mensen maandelijks een bedrag dat ze dan contant uitgeven. Dat voelt echt een stuk concreter (en doet dus ook meer ‘pijn’). Reizen op saldo met de NS zorgt helemaal voor de afwezigheid van afrekenpijn. Je ‘bliept’ jezelf naar binnen bij een poortje, maar merkt weinig van de daadwerkelijke kosten. Ook festivals maken hier gebruik van door je muntjes te laten kopen. Zo’n muntje is minder verbonden met echt geld en daardoor doet €6,50 (of meer!) afrekenen voor een frietje mayo minder pijn.
- Hoge drempels. We hebben het vaak druk en een druk brein is geneigd af te haken of uit te stellen als iets lastig of vervelend is. Het opzeggen van je abonnement kan vaak alleen maar persoonlijk, of via een irritante speciale schriftelijke weg. Hoe meer stapjes en gedoe, hoe groter de kans dat we gaan uitstellen. Dit is ook hoe veel goede doelen helaas werken. Aanmelden is gemakkelijk, je weer afmelden een bureaucratische nachtmerrie. Grote kans dat je de kosten met de moeite gaat vergelijken en denkt: ‘Ach, laat maar zitten. Zo veel kost het me nou ook weer niet.’
- Allemaal extra’s. Waarom hebben veel sportscholen een juice-bar of een zonnebank? Service? Misschien. Maar we gebruiken het ook als een mentale smoes om het verlies van ons maandelijkse abonnement mee te verzachten. ‘Misschien hang ik niet vaak aan de gewichten, maar ik kan in ieder geval gratis onder de zonnebank.’ Zo voelt het alsnog alsof je er iets aan hebt.
Help jezelf: betaal per keer
Conclusie: er wordt veel gedaan om je te houden als betalend lid. Zijn het allemaal schurken? Misschien een klein beetje. Maar als iedereen zou komen zou het maandelijkse bedrag eigenlijk veel hoger moeten zijn. Dus ergens profiteren de sportende leden van de afwezigheid van de rest. Het zou overigens wel kunnen helpen om méér te betalen, want dan wordt de verliespijn ineens een stuk groter. Wellicht zó erg dat we zelfs daadwerkelijk gaan. Wie weet. Maar vat dit alsjeblieft niet als tip op om een hoger bedrag te gaan betalen. Wij zeggen: opzeggen die handel en per keer gaan betalen. Dat is dan wel duurder per keer (en het doet een beetje zeer als je het telkens los moet betalen), maar uiteindelijk bespaart de sporadische sporter er geld mee!
Deel dit artikel:
Andere artikelen
Ik las het boek The Sirens’ Call van Chris Hayes ademloos uit en neem je graag mee in zijn boodschap: we moeten onze aandacht beter beschermen, want die wordt steeds meer van ons afgenomen en verkocht.
Als framingspecialist luister ik jaarlijks naar de Troonrede op twee manieren: wat wordt er gezegd en hoe wordt dat geframed? In dit artikel geef ik een duiding: welke belangrijkste frames sprak de Koning uit tijdens de troonrede op Prinsjesdag? Goed om je te realiseren waar de troonrede informeel voor bedoeld is: het eerste voorzetje voor het debat in de Tweede Kamer dat woensdag en donderdag plaatsvindt. De troonrede wordt immers niet geschreven door de Koning, maar door de minister-president, en Jetten wil maar al te graag alvast een paar punten scoren voor de Algemene Politieke Beschouwingen (APB). Het debat over de begroting wordt pittig; er is nog geen meerderheid in zicht. Er staat veel op het spel, en dat voelde je ook in deze troonrede. Frame 1: democratie als samenwerking in plaats van het 'grootste gelijk' Het onderwerp 'democratie' kwam ook bij de vorige verkiezingen al regelmatig bovendrijven. Interessant (en wat mij betreft pijnlijk) is dat er veel met democratie wordt geschermd (en dan vooral de problemen eromheen), maar zelden wordt benoemd wat democratie eigenlijk precies inhoudt. Terwijl er behoorlijk grote tegenstellingen zijn in hoe mensen dit invullen. De Koning framet het door te zeggen wat het niét is: "Daarom is het zo belangrijk het democratiebegrip niet verder te versmallen tot het gelijk van de helft plus één. Democratie moet mensen verenigen, niet uit elkaar spelen." Vaak wordt democratie juist gezien als de wens van de meerderheid. Dit laat zien hoe ingewikkeld het is om hier een alternatief frame voor te bieden, zonder in termen van ontkenning te vervallen. Weer niet gelukt. Waarom begint hij over de betekenis van onze democratie? De alinea erna gaat, zonder expliciete koppeling, over het vertrouwen in de politiek: "De parlementaire democratie is van iedereen, voor iedereen en moet dus dienstbaar zijn aan iedereen." In de zin erna wordt duidelijk wie hij aanspreekt: hij doet een beroep op de oppositie om een 'brede samenwerking' aan te gaan. Oftewel: ga niet dwarsliggen vanuit je eigen gelijk. Dat klinkt redelijk, maar voor de oppositie kan het heel anders overkomen — als: tekenen bij het kruisje, want grote issues liggen al te lang te wachten. De zin ' De toekomst wacht niet op achterblijvers ' voelt daarmee als een dreigement. Frame 2: we worden gegijzeld op ten minste drie onderwerpen Het zijn stevige woorden: " Een onderwerp dat Nederland nu al jarenlang gijzelt, is de stikstofaanpak." Het is een van de drie onderwerpen die de Koning aanhaalt om te laten zien hoe dingen te lang zijn blijven liggen. Hij staat lang stil bij wat het stikstofprobleem voor boeren gaat betekenen: veel. Maar het gaat wel 'duidelijkheid en toekomstperspectief' opleveren. De boeren krijgen geen schuld, maar worden ook niet als slachtoffer geframed: bij hen moet het gaan gebeuren, of ze dat nou leuk vinden of niet. Niet toevallig volgt daarna het onderwerp wonen: plannen voor de lange termijn, maar ook een omfloerste 'pragmatische aanpak' voor de korte termijn. Opvallend abstract en op een hoog taalniveau geframed, waardoor je er ook niet echt op aanslaat. Onderwerp drie is asiel: meer grip, minder polarisatie, en gemeenten die 'solidair' moeten zijn met Ter Apel. Dit hele deel zegt tussen de regels door: samenwerken, verdomme! Met als uitsmijter: " Op deze en andere onderwerpen wil het kabinet stilstand doorbreken en knopen doorhakken, zodat Nederland weer vooruit kan ." Frame 3: is een uitkering een gevangenis? Het lijkt een terloopse bijzin, maar is interessant genoeg om bij stil te staan: "Ook het stelsel van werknemersverzekeringen vraagt onderhoud, om ervoor te zorgen dat mensen mee kunnen blijven doen. Wie ziek wordt of werkloos, moet niet worden opgesloten in een uitkering." Dit is een duidelijk frame uit VVD-hoek, want zij willen de hoogte en duur van zowel de WIA (bij ziekte) als de WW (bij ontslag) verlagen en verkorten. Iets waar linkse partijen en vakbonden fel op tegen zijn en wat al tot protest en stakingen leidde. 'Opgesloten' suggereert dat je er niet uitkomt en dat is een beeld dat rechtse partijen voeden vanuit het idee dat uitkeringen te aantrekkelijk zouden zijn en er geen prikkel is om weer aan het werk te gaan. Het is aan jou om te bepalen of je het daarmee eens bent, maar het aantal mensen dat bewust en tevreden aan de kant zit, is nihil. Je kunt het verkorten van uitkeringen dus ook reframen als: mensen voor de leeuwen gooien. Welk frame past jou als lezer beter? Frame 4: ook de overheid moet beter samenwerken Tegen het einde richt de Koning de aandacht op de overheid zelf, die ook moet werken aan betere samenwerking en vertrouwen: "Kort samengevat: minder regelzucht en controledwang, meer ruimte voor mensen en bedrijven, en een overheid die niet hindert, maar helpt ." Het is een behoorlijk negatieve portrettering van de staat en een frame dat de afgelopen jaren steeds sterker wordt. De overheid als een soort doolhof, waar burger en bedrijf in verdwalen. Het voornemen van het kabinet? Minder regels maken en waar mogelijk vereenvoudigen. Dat betekent in de praktijk ook: minder maatwerk, maar dat blijft impliciet. Ook de ' muren tussen beleid en uitvoering ' moeten neer. Geen leuk frame voor de ambtenaren die met goede bedoelingen hun werk doen en dat vaker wel dan niet voor elkaar krijgen. Meeluistertip: luister naar hoe in de APB 'samenwerken' wordt geframed De toon is gezet. De volgende zin in de afsluiting spreekt ons allen aan, maar vooral de Tweede Kamer: " Want de geest van redelijkheid en elkaar wat gunnen die in deze woorden besloten ligt, lost meer problemen van mensen op dan de voortdurende ophef die nu soms de overhand lijkt te hebben." Het schetst een scherp contrast tussen 'elkaar wat gunnen' en 'ophef veroorzaken'. Maar precies daar tussen zit toch het debat waarbij je argumenten uitwisselt en compromissen zoekt? Ophef gaan we vast krijgen. Het wordt een woordenstrijd de komende dagen, waarbij de inzet grotendeels zal zijn: wie is de dwarsligger en wie doet mee? Dit minderheidskabinet kan zich niet veel verwijten veroorloven, dus de Koning wat vileine steekjes laten uitdelen is best een slimme zet. Benieuwd hoe de oppositiepartijen met de framing van samenwerking zullen omgaan!
Er werd de afgelopen dagen achter de schermen in Den Haag weer flink geknokt. Niet alleen om de inhoud van de begroting, maar ook om de beeldvorming daaromheen. Minderheidscoalitiepartners VVD, D66 en CDA waren het namelijk niet bepaald met elkaar eens. En dan wordt het vraagstuk ineens tweeledig: wat gaan we doen en hoe wordt deze 'handreiking' geframed in de buitenwereld? Wie wint en wie verliest? Ik analyseer in dit artikel de framingdynamiek. Zonder inhoud kan het alleen over het beeld gaan We weten nog weinig over de inhoud van de afspraken. Dat gaat eerst langs de Raad van State. Voor de media (en voor ons) blijft er dan niets anders over dan doorpraten over hoe de verhoudingen in de coalitie ervoor staan. Dat verdient meteen een kleine time-out, want wie de inleiding van dit artikel herleest, ziet dat ik zelf ook een duit in het zakje doe. Door strijdmetaforen (geknokt, winnaars & verliezers) en door te herhalen dat er sprake zou zijn van een handreiking, geef ik je als lezer een kader mee dat allesbehalve kleurloos is. Taal is nu eenmaal nooit neutraal. Dus laten we kijken hoe de media over dit nieuwsfeit berichten. Omdat het nog niet over de inhoud kan gaan, verschuift de berichtgeving automatisch naar het proces als een soort horse race journalism. Welke frames levert dat op? De afdronk: onderhandelen met pijn, moeite en schijnresultaat Media zijn niet mals. De Volkskrant kopt: 'Coalitie sluit begrotingsakkoord met zichzelf, maar oppositie wacht af'. In de inleiding schrijven ze verder: ' Alle geforceerde opgewektheid voor de tv-camera's kon niet verhelen dat tijdens het overleg op Heinens ministerie de messen op tafel lagen'. De Telegraaf is iets milder: 'Kras op blazoen minderheidskabinet na moeizame Prinsjesdag-deal' , koppen ze. Het AD gebruikt een aardige vergelijking om het proces te duiden: 'Een compleet debacle is afgewend, het is een fotofinish geworden'. Qua framing lijken media behoorlijk eensgezind: het rommelt in het kabinet en daarmee maken ze hun lastige positie alleen maar lastiger. Maar daarmee is de kous nog niet af. Wat alle media er namelijk bij vermelden, is dat dit akkoord er eigenlijk al veel eerder had moeten liggen. Met een minderheidskabinet moet je aankloppen bij de oppositie om je plannen uitgevoerd te krijgen en dat proces had dus sneller kunnen verlopen. Oftewel: een pijnlijke vertraging die de onderhandelingspositie met de oppositie ondermijnt. Hoe framen de hoofdrolspelers het zelf? Wat zet je tegenover deze strijdretoriek? In de reacties van de betrokkenen zie je twee strategieën terug. De eerste is reframen. Dat doen Jetten (D66) en Heinen (VVD). Jetten spreekt van 'een beetje wrijving' . Hij gaat dus deels mee in het beeld van strijd, maar buigt de conclusie om: wrijving geeft juist glans. Oftewel, stevig onderhandelen is goed, zolang je eruit komt. Wel doet hij een mea culpa over hoe dit eruit heeft gezien voor de buitenwereld: 'We gaan nog lessen trekken en kijken hoe het de volgende keer strakker kan'. Eelco Heinen gaat nog een stap verder in zijn reframe: ' Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht, omdat je elkaar in die nachten met pittige discussies veel beter leert kennen. Ik denk dat dit het team nog sterker heeft gemaakt'. Het was dus juist goed dat het zo ging, aldus de minister van Financiën. Beide heren kiezen er niet voor om het conflict te ontkennen, maar om het in een nieuw daglicht te plaatsen. De tweede strategie is de aandacht verleggen. CDA-leider Bontenbal legt de focus op het doel van de onderhandelingen: dat was om tot 'een goede handreiking naar de oppositie te komen. Ik denk dat dat gelukt is' . Deze strategie werkt vaak goed, omdat het brein aandacht geeft aan wat op dat moment concreet wordt benoemd. Maar de slimme zet van Bontenbal wordt niet beloond. Terwijl ik dit artikel schrijf, wordt duidelijk dat een deel van de plannen is gelekt. Belangrijke oppositiepartij PRO laat daarover meteen weten: 'totaal niet onder de indruk'. De strijd om het framen van deze begrotingsdeal is nog maar net begonnen. De messen worden geslepen voor de Algemene Beschouwingen volgende week.