Hoe taal jouw denken beïnvloedt

1 november 2018

‘Versierseltjes om een tekst mee op te fleuren’: dat is de indruk die veel mensen hebben van retorische middelen zoals beeldspraak, metaforen of alliteraties. Gelukkig is de werkelijkheid wat complexer dan dat. Taal (en daarmee bedoelen we: álle taal) heeft invloed op je denken.


Dat realiseerden we ons weer eens des te meer toen we deze TED Talk keken van Lera Boroditsky. Zij vertelt over verschillende talen en hoe het gebruik van een bepaalde taal invloed heeft op het dagelijks leven van die mensen. Zo zijn er talen die geen woorden bieden voor cijfers. Zes, acht of twaalf bestaan daar gewoon niet. Gevolg: als je die taal spreekt, kun je niet tellen. Logisch. Ander voorbeeld: in het Russisch maken ze veel beter onderscheid in hun taal tussen verschillende soorten blauw. Waar wij wegkomen met gewoon ‘blauw’, móéten zij een keuze maken in welke tint blauw het is. Gevolg: Russische hersenen kunnen sneller onderscheid maken tussen licht- en donkerblauw én zien beter het verschil tussen kleine kleurschakeringen dan wij.

Mannelijke en vrouwelijke woorden

Nog een ander voorbeeld: taal heeft allerlei verschillende structuren om zaken in te delen en te categoriseren. Zo worden bepaalde dingen als ‘mannelijk’ of als ‘vrouwelijk’ aangemerkt. Dat is niet in elke taal hetzelfde. Zo is het woord ‘brug’ in het Duits vrouwelijk (die Brücke), terwijl het in het Spaans juist een mannelijk woord is (el puente). Dat heeft consequenties voor hoe Duitsers en Spanjaarden over bruggen denken. Duitsers zijn eerder geneigd om waardeoordelen als ‘mooi’ en ‘elegant’ aan een brug te koppelen, terwijl Spanjaarden een brug juist eerder typeren als ‘sterk’ of ‘lang’.


We gaan nog een stapje verder. Want taal kan zelfs invloed hebben op schuld en onschuld. Stel: je stoot per ongeluk een vaas om. Pats, kapot. In het Nederlands kun je dan prima zeggen: ‘Hij heeft de vaas gebroken’. In het Spaans is het daarentegen veel normaler om te zeggen: ‘De vaas is gebroken’. Als het gaat om een ongeluk, zeg je in het Spaans niet dat iemand dit heeft gedaan. Gevolg: Nederlanders (maar bijvoorbeeld ook Engelsen, die dezelfde grammatica hanteren in dit geval), onthouden beter wíé de vaas heeft gebroken, puur omdat ze dat voor hun taal moeten onthouden. Spanjaarden onthouden juist minder goed wie de vaas brak, maar onthouden dan weer beter dat het een ongeluk was. Bedenk eens wat voor implicaties dit heeft op bijvoorbeeld ooggetuigenverslagen of op straffen en belonen… Het blijkt namelijk dat als je groepen mensen hetzelfde filmpje laat zien van iemand die een vaas breekt, mensen geneigd zijn de dader meer te straffen in het geval er ook daadwerkelijk een schuldige benoemd wordt (Hij heeft de vaas gebroken), dan wanneer dit niet actief benoemd wordt (De vaas is gebroken). Dit heeft natuurlijk allemaal consequenties. Mensen die andere talen spreken, focussen op verschillende dingen, afhankelijk van wat vereist is voor hun taal. Taal stuurt dus onze redenatie.

Maar wat kun jij hier nou mee?

Je kunt je moedertaal niet veranderen, maar je kunt wel veranderen hoe je taal gebruikt en je bewust worden van de effecten. Wat verschillende talen kunnen, kan natuurlijk ook een goed gekozen metafoor. Door op een bepaald onderdeel de spotlight te zetten, wordt de aandacht daar naartoe getrokken. Met alle gevolgen van dien. Ga eens na voor jezelf: wat gebeurt er met de interpretatie als een toename van het aantal asielzoekers wordt omschreven als een ‘stroom’, een ‘tsunami’ of een ‘plaag’? Hoe zijn ‘fake news’ en ‘alternative facts’ anders dan iets gewoon een ‘leugen’ of ‘onwaarheid’ noemen? Wat is erger: ‘opwarming van de aarde’ of ‘klimaatverandering’?


Metaforen, beeldspraak en zaken die gewoon op een andere manier gezegd worden zijn er niet alleen om jou een prettige leeservaring te geven. Taal heeft invloed op jouw denken en is verre van neutraal. Nu kunnen we niet meteen alle taal dan maar afschaffen (en dat moeten we ook helemaal niet willen), maar als je je bewust van bent van het grote effect dat taal kan hebben op ons brein, heb je al een grote eerste stap gedaan naar bewuster taalgebruik!


P.S. Mooie metaforen bouwen? Lees dit artikel dat we  eerder schreven!

Deel dit artikel:

Andere artikelen

1 september 2026
Er werd de afgelopen dagen achter de schermen in Den Haag weer flink geknokt. Niet alleen om de inhoud van de begroting, maar ook om de beeldvorming daaromheen. Minderheidscoalitiepartners VVD, D66 en CDA waren het namelijk niet bepaald met elkaar eens. En dan wordt het vraagstuk ineens tweeledig: wat gaan we doen en hoe wordt deze 'handreiking' geframed in de buitenwereld? Wie wint en wie verliest? Ik analyseer in dit artikel de framingdynamiek. Zonder inhoud kan het alleen over het beeld gaan We weten nog weinig over de inhoud van de afspraken. Dat gaat eerst langs de Raad van State. Voor de media (en voor ons) blijft er dan niets anders over dan doorpraten over hoe de verhoudingen in de coalitie ervoor staan. Dat verdient meteen een kleine time-out, want wie de inleiding van dit artikel herleest, ziet dat ik zelf ook een duit in het zakje doe. Door strijdmetaforen (geknokt, winnaars & verliezers) en door te herhalen dat er sprake zou zijn van een handreiking, geef ik je als lezer een kader mee dat allesbehalve kleurloos is. Taal is nu eenmaal nooit neutraal. Dus laten we kijken hoe de media over dit nieuwsfeit berichten. Omdat het nog niet over de inhoud kan gaan, verschuift de berichtgeving automatisch naar het proces als een soort horse race journalism. Welke frames levert dat op? De afdronk: onderhandelen met pijn, moeite en schijnresultaat Media zijn niet mals. De Volkskrant kopt: 'Coalitie sluit begrotingsakkoord met zichzelf, maar oppositie wacht af'. In de inleiding schrijven ze verder: ' Alle geforceerde opgewektheid voor de tv-camera's kon niet verhelen dat tijdens het overleg op Heinens ministerie de messen op tafel lagen'. De Telegraaf is iets milder: 'Kras op blazoen minderheidskabinet na moeizame Prinsjesdag-deal' , koppen ze. Het AD gebruikt een aardige vergelijking om het proces te duiden: 'Een compleet debacle is afgewend, het is een fotofinish geworden'. Qua framing lijken media behoorlijk eensgezind: het rommelt in het kabinet en daarmee maken ze hun lastige positie alleen maar lastiger. Maar daarmee is de kous nog niet af. Wat alle media er namelijk bij vermelden, is dat dit akkoord er eigenlijk al veel eerder had moeten liggen. Met een minderheidskabinet moet je aankloppen bij de oppositie om je plannen uitgevoerd te krijgen en dat proces had dus sneller kunnen verlopen. Oftewel: een pijnlijke vertraging die de onderhandelingspositie met de oppositie ondermijnt. Hoe framen de hoofdrolspelers het zelf? Wat zet je tegenover deze strijdretoriek? In de reacties van de betrokkenen zie je twee strategieën terug. De eerste is reframen. Dat doen Jetten (D66) en Heinen (VVD). Jetten spreekt van 'een beetje wrijving' . Hij gaat dus deels mee in het beeld van strijd, maar buigt de conclusie om: wrijving geeft juist glans. Oftewel, stevig onderhandelen is goed, zolang je eruit komt. Wel doet hij een mea culpa over hoe dit eruit heeft gezien voor de buitenwereld: 'We gaan nog lessen trekken en kijken hoe het de volgende keer strakker kan'. Eelco Heinen gaat nog een stap verder in zijn reframe: ' Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht, omdat je elkaar in die nachten met pittige discussies veel beter leert kennen. Ik denk dat dit het team nog sterker heeft gemaakt'. Het was dus juist goed dat het zo ging, aldus de minister van Financiën. Beide heren kiezen er niet voor om het conflict te ontkennen, maar om het in een nieuw daglicht te plaatsen. De tweede strategie is de aandacht verleggen. CDA-leider Bontenbal legt de focus op het doel van de onderhandelingen: dat was om tot 'een goede handreiking naar de oppositie te komen. Ik denk dat dat gelukt is' . Deze strategie werkt vaak goed, omdat het brein aandacht geeft aan wat op dat moment concreet wordt benoemd. Maar de slimme zet van Bontenbal wordt niet beloond. Terwijl ik dit artikel schrijf, wordt duidelijk dat een deel van de plannen is gelekt. Belangrijke oppositiepartij PRO laat daarover meteen weten: 'totaal niet onder de indruk'. De strijd om het framen van deze begrotingsdeal is nog maar net begonnen. De messen worden geslepen voor de Algemene Beschouwingen volgende week.
16 juni 2026
Het wordt me vaak gevraagd: hoe authentiek ben je nog als je een hele framingstrategie voorbereidt bij een ontwikkeling of rondom een bepaald thema dat je aan het hart gaat? Met name als mensen die strategie in een toespraak of presentatie gaan verwerken, voelt dit als een gevoelige kwestie. Maar is het dat ook? Dat hoeft gelukkig helemaal niet. 
6 juni 2025
Kabinet-Schoof is gevallen. De PVV stapte eruit, en daarmee kwam er abrupt een einde aan een samenwerking die in de beeldvorming vooral het label ‘moeizaam’ kreeg. Wat volgde: nieuwsbrieven en reacties van vrijwel alle partijen. Sommigen verontwaardigd, anderen opgelucht, bijna allemaal klaar om zichzelf opnieuw aan de kiezer te presenteren. In die mails zit meer dan een eerste reactie. Ze zijn het begin van een nieuw verhaal. Een poging om richting te geven aan wat er is gebeurd en vooral aan wat er nú moet gebeuren. Wie is verantwoordelijk? Wie heeft gefaald? En wie kan het land nu wél vooruithelpen?