Hoe kies je de juiste waarde?

28 april 2020

Een briljant overtuigend verhaal bestaat uit méér dan een paar ronkende oneliners. We laten ons namelijk pas echt goed overtuigen als een boodschap ons raakt. Als we meteen weten waarom het ertoe doet. Dat heeft alles te maken met hoe ons brein in elkaar zit.


Een overload aan prikkels

Probeer je maar eens een voorstelling te maken van de hoeveelheid prikkels die je op een dag binnenkrijgt. Het begint met een wekker en de temperatuur van het douchewater, zet door naar alle prikkels die je onderweg in het verkeer tegenkomt en aan het eind van de dag krijg je nog het journaal te verwerken en hoor je aan het gekletter van borden dat ze te lomp in de vaatwasser worden gezet. En dat zijn er dan nog maar een paar. Natuurlijk scheelt het per persoon hoeveel prikkels je in je omgeving hebt, maar je verwerkt er minimaal een paar duizend per dag. Dat is een aardige klus voor je arme brein.



Al die prikkels kun je niet actief en bewust verwerken. Dat kost veel te veel cognitieve energie. En dus wordt er door het brein selectief geshopt: welke prikkels zijn van belang? Welke zijn relevant en gaan écht ergens over? Alleen de belangrijkste prikkels worden doorgestuurd. De rest verdwijnt naar de achtergrond en doen we dus onbewust af als ‘ruis’. De rest hoeven we dan eigenlijk niet meer te horen, want we hebben ons oordeel al geveld: njet. Wil je dat jouw boodschap écht overkomt? Dan kun je er dus maar beter voor zorgen dat de ontvanger meteen begrijpt waar het nou in de kern om draait én dat het relevant is! Een slim gekozen kernwaarde is dus van levensbelang voor een krachtig en gefocust frame.

De juiste waarde

Alleen: hoe kies je de juiste waarde? Je hebt rekening te houden met drie variabelen. Ten eerste: past de gekozen waarde bij het onderwerp? Als dat niet zo is, kan je boodschap juist voor meer ruis zorgen in plaats van meer duidelijkheid, omdat het voor de ontvanger van de boodschap niet meteen duidelijk is waar het nou om gaat. Stel dat je mensen wilt aansporen om een abonnement af te sluiten bij de bibliotheek. Er zijn verschillende waarden die zich goed lenen voor dit onderwerp, denk daarbij aan zelfontplooiing (iets leren van boeken), gelukkig zijn (ontspanning ervaren van lezen), schoonheid (boeken als kunstobjecten waarderen) of zelfs avontuurlijkheid (op ‘reis’ in je fantasie). Het zijn waarden die makkelijk te koppelen zijn aan boeken en een bibliotheek en die meteen duidelijk maken waarom je verschillende boeken zou willen lezen. Maar een boodschap die inzet op sportiviteit, privacy of oplettendheid ligt iets minder voor de hand. Met als resultaat dat het brein van de ontvanger niet achter het grote ‘waarom’ komt en dus afhaakt. Jammer!


Hoewel je puberdochter misschien overtuigd kan worden om bepaald gedrag te laten zien omdat dat ‘volwassen’ is, laat een collega zich misschien weer beter overtuigen door een waarde als ‘betrokkenheid’. Waar de één zich in het oranje uitdost uit ‘vaderlandsliefde’ doet de ander dat juist om ‘erbij te horen’. Wil je dat mensen alleen nog maar biologisch geproduceerd vlees kopen? Afhankelijk van je publiek kun je kiezen voor bijvoorbeeld ‘diervriendelijkheid’ of ‘eigen gezondheid’. Oftewel, variabele nummer twee: past de waarde bij de ontvanger van je boodschap? Belangrijk, want als de ander het niet zo’n belangrijke waarde vindt, zal jouw boodschap snel in het mentale afvoerputje verdwijnen.


En ten derde: past de waarde bij het beeld dat de ander van jou heeft? Want als je iets wilt vermijden, is het wel dat jij als ongeloofwaardige, hypocriete of onbetrouwbare bron wordt weggezet. Een klein voorbeeld: je kent vast de bordjes in de hotels wel waarop staat dat zij zich zorgen maken om het milieu en of je wilt meehelpen door je handdoek nog een keer te gebruiken. Een prima ideaal natuurlijk, maar het is maar de vraag of het hotel zich deze waarde (zorg voor het milieu) kan veroorloven. Laat het hotel op meerdere vlakken zien dat het zich inzet voor een beter milieu door bijvoorbeeld de wc’s door te spoelen met douchewater? Dan is dit een prima boodschap. Maar slaap je in een groot hotel waar ’s nachts alle lampen branden en ’s ochtends de helft van het ontbijtbuffet wordt weggegooid? Grote kans dat jouw brein dan zegt: ‘Ja dag, ze willen gewoon minder wassen en zo geld besparen!’

Een waardenlijst

Nog een hulpmiddel dan, want waar begin je in hemelsnaam? Hieronder vind je een hele waslijst aan waarden, gecategoriseerd naar overkoepelend thema. Het is zeker geen uitputtende lijst, maar het moet je zeker op weg kunnen helpen. Gebruik ‘m als volgt: maak eerst een lijst met alle waarden die bij je onderwerp passen en ga vervolgens strepen: welke van die waarden passen bij mijn publiek? Welke bij mij? Waar zit de overlap? En dan de moeilijkste stap: kies er uiteindelijk één. Want dan krijgt je het krachtigste en meest gefocuste frame. Heb je heel veel moeite met kiezen? Bedenk dan dat überhaupt de keuze maken waarschijnlijk al een hele grote verbetering is. Succes!

Deel dit artikel:

Andere artikelen

1 september 2026
Er werd de afgelopen dagen achter de schermen in Den Haag weer flink geknokt. Niet alleen om de inhoud van de begroting, maar ook om de beeldvorming daaromheen. Minderheidscoalitiepartners VVD, D66 en CDA waren het namelijk niet bepaald met elkaar eens. En dan wordt het vraagstuk ineens tweeledig: wat gaan we doen en hoe wordt deze 'handreiking' geframed in de buitenwereld? Wie wint en wie verliest? Ik analyseer in dit artikel de framingdynamiek. Zonder inhoud kan het alleen over het beeld gaan We weten nog weinig over de inhoud van de afspraken. Dat gaat eerst langs de Raad van State. Voor de media (en voor ons) blijft er dan niets anders over dan doorpraten over hoe de verhoudingen in de coalitie ervoor staan. Dat verdient meteen een kleine time-out, want wie de inleiding van dit artikel herleest, ziet dat ik zelf ook een duit in het zakje doe. Door strijdmetaforen (geknokt, winnaars & verliezers) en door te herhalen dat er sprake zou zijn van een handreiking, geef ik je als lezer een kader mee dat allesbehalve kleurloos is. Taal is nu eenmaal nooit neutraal. Dus laten we kijken hoe de media over dit nieuwsfeit berichten. Omdat het nog niet over de inhoud kan gaan, verschuift de berichtgeving automatisch naar het proces als een soort horse race journalism. Welke frames levert dat op? De afdronk: onderhandelen met pijn, moeite en schijnresultaat Media zijn niet mals. De Volkskrant kopt: 'Coalitie sluit begrotingsakkoord met zichzelf, maar oppositie wacht af'. In de inleiding schrijven ze verder: ' Alle geforceerde opgewektheid voor de tv-camera's kon niet verhelen dat tijdens het overleg op Heinens ministerie de messen op tafel lagen'. De Telegraaf is iets milder: 'Kras op blazoen minderheidskabinet na moeizame Prinsjesdag-deal' , koppen ze. Het AD gebruikt een aardige vergelijking om het proces te duiden: 'Een compleet debacle is afgewend, het is een fotofinish geworden'. Qua framing lijken media behoorlijk eensgezind: het rommelt in het kabinet en daarmee maken ze hun lastige positie alleen maar lastiger. Maar daarmee is de kous nog niet af. Wat alle media er namelijk bij vermelden, is dat dit akkoord er eigenlijk al veel eerder had moeten liggen. Met een minderheidskabinet moet je aankloppen bij de oppositie om je plannen uitgevoerd te krijgen en dat proces had dus sneller kunnen verlopen. Oftewel: een pijnlijke vertraging die de onderhandelingspositie met de oppositie ondermijnt. Hoe framen de hoofdrolspelers het zelf? Wat zet je tegenover deze strijdretoriek? In de reacties van de betrokkenen zie je twee strategieën terug. De eerste is reframen. Dat doen Jetten (D66) en Heinen (VVD). Jetten spreekt van 'een beetje wrijving' . Hij gaat dus deels mee in het beeld van strijd, maar buigt de conclusie om: wrijving geeft juist glans. Oftewel, stevig onderhandelen is goed, zolang je eruit komt. Wel doet hij een mea culpa over hoe dit eruit heeft gezien voor de buitenwereld: 'We gaan nog lessen trekken en kijken hoe het de volgende keer strakker kan'. Eelco Heinen gaat nog een stap verder in zijn reframe: ' Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht, omdat je elkaar in die nachten met pittige discussies veel beter leert kennen. Ik denk dat dit het team nog sterker heeft gemaakt'. Het was dus juist goed dat het zo ging, aldus de minister van Financiën. Beide heren kiezen er niet voor om het conflict te ontkennen, maar om het in een nieuw daglicht te plaatsen. De tweede strategie is de aandacht verleggen. CDA-leider Bontenbal legt de focus op het doel van de onderhandelingen: dat was om tot 'een goede handreiking naar de oppositie te komen. Ik denk dat dat gelukt is' . Deze strategie werkt vaak goed, omdat het brein aandacht geeft aan wat op dat moment concreet wordt benoemd. Maar de slimme zet van Bontenbal wordt niet beloond. Terwijl ik dit artikel schrijf, wordt duidelijk dat een deel van de plannen is gelekt. Belangrijke oppositiepartij PRO laat daarover meteen weten: 'totaal niet onder de indruk'. De strijd om het framen van deze begrotingsdeal is nog maar net begonnen. De messen worden geslepen voor de Algemene Beschouwingen volgende week.
16 juni 2026
Het wordt me vaak gevraagd: hoe authentiek ben je nog als je een hele framingstrategie voorbereidt bij een ontwikkeling of rondom een bepaald thema dat je aan het hart gaat? Met name als mensen die strategie in een toespraak of presentatie gaan verwerken, voelt dit als een gevoelige kwestie. Maar is het dat ook? Dat hoeft gelukkig helemaal niet. 
6 juni 2025
Kabinet-Schoof is gevallen. De PVV stapte eruit, en daarmee kwam er abrupt een einde aan een samenwerking die in de beeldvorming vooral het label ‘moeizaam’ kreeg. Wat volgde: nieuwsbrieven en reacties van vrijwel alle partijen. Sommigen verontwaardigd, anderen opgelucht, bijna allemaal klaar om zichzelf opnieuw aan de kiezer te presenteren. In die mails zit meer dan een eerste reactie. Ze zijn het begin van een nieuw verhaal. Een poging om richting te geven aan wat er is gebeurd en vooral aan wat er nú moet gebeuren. Wie is verantwoordelijk? Wie heeft gefaald? En wie kan het land nu wél vooruithelpen?